Co to znaczy ortodoncja?

aparat stały, invisalign

Ortodoncja to dziedzina stomatologii specjalizująca się w leczeniu oraz korygowaniu wad zgryzu, wad szczękowo-twarzowych i nieprawidłowości zębowych. Leczeniu ortodontycznemu poddaje się wady wrodzone i nabyte, a samo leczenie można przeprowadzić zarówno u dzieci, jak i pacjentów dorosłych. Wśród głównych przyczyn skłaniających pacjentów do podejmowania leczenia wymienia się powody profilaktyczne oraz estetyczne.

Leczenie wad zgryzu u dzieci kojarzy się najczęściej z aparatem ruchomym, który można wyjmować na określony czas. Zależnie od potrzeb aparaty ruchome mogą być mechaniczne lub mechaniczno-czynnościowe. Natomiast synonimem leczenia ortodontycznego dorosłych do niedawna był aparat stały, którego noszenie – za sprawą celebrytów i celebrytek – przez moment postrzegane było nawet jako nowy trend. Dzisiaj aparat stały jest przede wszystkim skutecznym narzędziem służącym do korygowania wad zgryzu, które mogą znacząco wpływać na jakość życia – tak w aspekcie estetycznym, jak i zdrowotnym. Mimo niesłabnącej popularności aparatów stałych niektórzy dorośli pacjenci wciąż odczuwają dyskomfort spowodowany leczeniem ortodontycznym. Podłoże tego dyskomfortu leży we wciąż żywym wśród Polaków przekonaniu, że wady zgryzu koryguje się u dzieci, a aparat stały na zębach dorosłego jest wyłącznie kosztowną fanaberią.

Rozwiązaniem dla takich pacjentów są przezroczyste nakładki korygujące Invisalign, które można zaliczyć do aparatów ruchomych. Invisalign to absolutna nowość na polskim rynku ortodontycznym, której zadaniem jest prostowanie zębów przy pomocy kompletu wymiennych alignerów. Alingery Invisalign są wykonywane na zamówienie. Wymienia się je co dwa tygodnie, w miarę przesuwania się zębów na właściwe miejsca. Główną zaletą rozwiązania jest wygoda i komfort stosowania, a także dyskrecja, jaką zapewnia kolor nakładki – nakładki Invisalign są przezroczyste. W przeciwieństwie do rozwiązania jakim jest aparat stały, nakładki można łatwo zdjąć, co ułatwia spożywanie pokarmów oraz dbanie o higienę jamy ustnej.

Czym zajmuje się ortodonta?

czym-zajmuje-sie-ortodonta-300×125

Ortodonta to lekarz, który oprócz studiów stomatologicznych, ukończył wieloletnie szkolenie i zdał egzamin państwowy z ortopedii szczękowej. Zajmuje się badaniem rozwoju i wzrostu zębów, szczęk, twarzy, głowy, oczywiście w powiązaniu z rozwojem całego ciała pacjenta. Dzięki temu, po zbadaniu dziecka lekarz wie, czy rozwija się ono prawidłowo, czy też należy ingerować.

Ortodonta znając przyczyny wad zgryzu bez trudu je wychwytuje i pomaga je wyeliminować. Jeśli dziecko jeszcze rośnie, usunięcie przyczyn, zastosowanie nieraz bardzo prostych aparatów pomaga naturze łatwo skorygować istniejące zaburzenie.

Jeśli jednak wada jest bardzo poważna lub pacjent już nie rośnie, lekarz przystępuje do leczenia z wykorzystaniem dużo bardziej skomplikowanych środków. Dopiero teraz stosuje ortodontyczne aparaty ruchome lub aparaty stałe.

Wada zgryzu czy krzywe zęby

ortodoncja-krzywy-zgryz-300×300

Narząd żucia to skomplikowany układ: zęby różniące się między sobą, kości szczęk, tkanki, które utrzymują zęby w kości, dziąsła, miękka śluzówka jamy ustnej, ślinianki produkujące ślinę, język, wargi, mięśnie i stawy pozwalające wykonywać potrzebne ruchy żuchwy, nerwy, dzięki którym te ruchy stają się celowe.
Narząd żucia pełni wiele funkcji: odgryzamy przednimi zębami, żujemy bocznymi, przełykamy ślinę, ziewamy, rozmawiamy, zaciskamy zęby w zdenerwowaniu, oddychamy przez usta w chorobie czy przy wysiłku.

Wszystkie elementy takiego układu są w ruchu, współpracują ze sobą. Będą spełniać swoją rolę i nie będą ulegały uszkodzeniom, jeśli będą do siebie dokładnie pasować. Wzajemne dopasowanie zębów (tak jak w kole zębatym) nazywamy ”zgryzem”. Jeśli do siebie nie pasują, mamy do czynienia z wadą zgryzu.

Z tych powodów chcemy leczyć zgryz a nie ”prostować zęby”. Proste zęby górne niepasujące do dolnych, poza lepszym wyglądem, nie przyniosą pacjentowi większych korzyści. Dlatego prawie zawsze w ostatniej fazie leczenia stosujemy aparaty na oba łuki zębowe.

Nie możemy zapominać o żadnym elemencie tego skomplikowanego układu. Dlatego też wcześniej, jeśli jest to konieczne, konsultujemy pacjentów z laryngologiem, logopedą, neurologiem lub psychologiem.
Szczęśliwie się składa, że funkcjonalnie ustawione zęby są jednocześnie ładne i zdrowe, stanowią więc powód satysfakcji zarówno dla lekarza jak i pacjenta.

Przyczyny wad zgryzu

przyczyny-wad-zgryzu-300×199

Część wad jest dziedziczna, jest ich mniej i są to zwykle poważniejsze zaburzenia, dotyczące budowy kości. Geny mają również wpływ na wielkość zębów i ich ilość. Zdarza się, że zębów jest za dużo lub za mało.

Większość wad powstaje jednak z banalnych przyczyn: nieprawidłowe karmienie małych dzieci, ich układanie do snu, nawykowe ssanie palców, smoczków, ogryzanie paznokci, zęby mleczne, które nie chcą wypaść, lub które zostały usunięte za wcześnie, karmienie dzieci papkowatymi posiłkami jeszcze w wieku kilku lat, brak zgody na wycięcie migdałków mimo zaleceń laryngologa. Jednak najważniejszą przyczyną wad zgryzu jest próchnica zębów mlecznych. Dlatego tak istotna jest profilaktyka próchnicy.

U dorosłych pacjentów przyczyna wady może być jej efektem i odwrotnie. Np. zgrzytamy zębami, bo są nieprawidłowo ustawione (oczywiście konieczne są dodatkowe czynniki emocjonalne, stres) a zgrzytając bardziej deformujemy łuki zębowe. Inny przykład: w wyniku wady zgryzu doszło do choroby przyzębia i rozchwiania zębów, a wędrujące zęby pogarszają wadę pierwotną.

Przystępując do leczenia ortodontycznego musimy uwzględnić wszystkie przyczyny i korzystać niejednokrotnie ze współpracy innych specjalistów: stomatologa, chirurga, pediatry, logopedy, laryngologa, foniatry, psychologa, neurologa, fizjoterapeuty.

Dlaczego warto leczyć się ortodontycznie?

idealne-zeby-300×200

WHO definiuje zdrowie jako pełen dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny. Wszystkie te aspekty mają wpływ na to, że leczenie jest konieczne.

Nieleczona wada zgryzu prowadzi do wielu uszkodzeń: .

  • utrudnionej higieny – nasilenia próchnicy – przedwczesnej utraty zębów,
  • chorób przyzębia (parodontoza) – rozchwiania zębów, obnażenia korzeni – przedwczesnej utraty zębów,
  • zgryzu urazowego, tzn. przeciążenia pewnych zębów – starcia zębów – nadwrażliwości   na bodźce,
  • zaburzeń w stawie skroniowo – żuchwowym,
  • wad wymowy,
  • zaburzeń funkcji żucia – chorób przewodu pokarmowego

Dobre samopoczucie jest w znacznym stopniu związane z wyglądem twarzy. Abyśmy uchodzili za osoby atrakcyjne, najważniejsza jest jej symetria oraz wyraz oczu, na drugim zaś miejscu uśmiech. Wiedzieli o tym już starożytni, dlatego sztuka makijażu ma już ponad 2000 lat, podobnie jak pierwsze doniesienia o próbach prostowania zębów. Pamiętajmy, że wada zgryzu zawsze pogarsza estetykę uśmiechu, wyrazu twarzy, układu warg.

Ostatnią przyczyną, dla której powinniśmy się leczyć, są względy społeczne. Żyjemy w XXI wieku. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat zaszły w Polsce ogromne przemiany kulturowe. Obowiązują dużo wyższe standardy dotyczące estetyki i tego, co określamy mianem „dbaniem o siebie”. Np. osoba dbająca o swój wizerunek, nie posiada braków w uzębieniu. Podobnie nie wypada mieć krzywych zębów.

Przywykliśmy do tego, że osoby oglądane na ekranach kin mają fascynujące uśmiechy. Wiele z tych uśmiechów to ciężka praca ortodonty, protetyka. Nawet jeśli zęby były zdrowe i proste z natury na pewno nie były takie białe. A zęby prawidłowo ustawione  to zęby ładne i zdrowe.

Wiek pacjenta a ortodoncja

wiek-pacjenta-a-ortodoncja-266×300

Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kiedy należy rozpocząć leczenie ortodontyczne. Każdy pacjent musi być traktowany indywidualnie.

Ideałem jest sytuacja, kiedy lekarz ortodonta opiekuje się pacjentem od 5-6 roku życia. Możliwe jest wtedy wybranie najlepszego momentu na rozpoczęcie leczenia z uwzględnieniem rodzaju wady zgryzu, jej przyczyn, wpływu dziedziczności. Do tego czasu dziecko pozostaje w obserwacji. Lekarz monitoruje jak zmienia się sytuacja wraz ze wzrostem, zaleca drobne, ale istotne zabiegi: kontrole radiologiczne, leczenie zachowawcze, usuwanie zębów mlecznych, szlifowanie ich jeśli nie uległy starciu, stosuje bardzo prostych aparaty, kieruje do laryngologa, logopedy itp. Dzięki temu leczenie może być krótsze, bo nie jest powikłane i odbywa się w najlepszym dla danego przypadku momencie ząbkowania.

Dlatego właśnie zdarza się, że jedno dziecko od razu dostanie aparat (choć to rzadkość), inne zgłasza się w odstępach 6-24 miesięcznych na okresowe kontrole, a jeszcze inne powinno przyjść dopiero po zakończeniu wzrostu (wady kostne).

Najczęściej jednak leczymy dzieci 11-14 letnie. 
Jest też pewna grupa pacjentów, która powinna być leczona dwuetapowo. Pierwszy etap w uzębieniu mieszanym, a następny w uzębieniu stałym, zwykle już aparatem stałym.

O ile istotny jest wiek w jakim zaczynamy leczenie o tyle nie ma górnej granicy wieku, powyżej której leczenie nie może być prowadzone.

Ortodoncja dorosłych

ortodoncja-u-doroslych-300×199

Ortodontyczne leczenie u części dorosłych niczym nie różni się od leczenia młodzieży. Stosując aparaty stałe pragniemy uzyskać tzw. normę zgryzową, czyli spełnić wszystkie wymogi prawidłowego zwarcia w harmonii z pozostałymi elementami narządu żucia. Dotyczy to jednak tylko osób ze wszystkimi zębami własnymi lub pojedynczymi brakami, ze zdrowymi tkankami przyzębia, bez poważniejszych zaburzeń w budowie kości szczęk. W takich przypadkach nie jest istotny wiek pacjenta.

Często jednak pacjenci dorośli utracili niektóre zęby wiele lat temu (zwykle są to „szóstki”), nosili już jakieś aparaty (zwykle ruchome), zgrzytają zębami, mają chore przyzębie.

To powoduje, że mamy inne procedury i cele lecznicze niż u młodzieży. Nazywamy to rehabilitacją. Wyleczenie wymaga współpracy lekarzy różnych specjalności: stomatologa zachowawczego, ortodonty, protetyka, periodontologa, chirurga, fizjoterapeuty. Mówiąc inaczej, do wyleczenia nie wystarczy tylko zastosowanie samego aparatu stałego. Przywracamy stan zdrowia jamy ustnej i przedłużamy młodość, chociaż nie zawsze mamy na celu osiągnięcie 100% normy zgryzowej. Ostatecznie jednak uzyskujemy funkcjonalny i estetyczny zgryz, znaczącą poprawę w rysach twarzy oraz zdrowie narządów i tkanek otaczających.

Więcej informacji o leczeniu dorosłych znajduje się w Ofercie z zakładce Estetyka

Ortodoncja przed protetyką

ortodoncja-przed-protetyka-300×200

Wdrożenie leczenia ortodontycznego przed planowaną protetyką najczęściej ma za zadanie:

  • Stworzenie za pomocą aparatu stałego miejsca dla implantów, czy to w przypadku wrodzonych braków zębów, czy w sytuacji, gdy pacjent dawno utracił zęby, a zęby sąsiednie zamknęły częściowo lukę. Aby można było zastosować implant, konieczna jest bowiem odpowiednia ilość miejsca i równoległość korzeni zębów sąsiednich.
  • Równoległe ustawienie zębów, na których będzie wykonany most – również z zastosowaniem aparatu stałego. Pozwoli to uniknąć leczenia kanałowego i wykonania wkładów, co jest niezbędne przed wykonaniem mostu, jeśli zęby są znacznie przechylone. Most wykonany na wyprostowanych zębach dłużej posłuży, ponieważ będzie prawidłowo obciążany podczas żucia.
  • Wysunięcie z zębodołu korzenia złamanego lub głęboko zniszczonego zęba na tyle, by możliwe było wykonanie wkładu i korony. Alternatywą jest oczywiście ekstrakcja, a następnie wykonanie implantu i korony. Zaletą jednak leczenia ortodontycznego jest posiadanie własnego zęba i uniknięcie implantacji.
  • Uporządkowanie, wyrównanie pozostałych zębów przed wykonaniem protezy ruchomej tak, by zęby własne i sztuczne harmonijnie prezentowały się w uśmiechu.

Bardzo polecamy konsultację u ortodonty przed jakąkolwiek procedurą protetyczną lub wszczepieniem implantów.

Ortodoncja do leczenia przyzębia

ortodoncja-do-leczenia-przyzebia-300×200

W poważnych przypadkach choroby przyzębia, zęby nie tkwią w kości jak dawniej. Kość uległa uszkodzeniu, zanikowi. Jest jej mniej, co powoduje, że ząb jest rozchwiany. Rozchwiane zęby poddane siłom żucia przemieszczają się zgodnie z tymi siłami, nie stawiając oporu. Ich nowa, gorsza pozycja, doprowadza do dalszych przeciążeń i dalszej destrukcji tkanek.

Leczenie takich przypadków wymaga przywrócenia prawidłowej pozycji zębów co dodatkowo poprawia estetykę przez zamknięcie szpar między rozchwianymi zębami. Uzyskujemy to w dość krótkim czasie stosując aparat stały. Następnie lekarz periodontolog łączy zęby specjalną szyną, tworząc z nich jednostkę funkcjonalną. Szyna periodontologiczna nie jest widoczna. Tak zblokowana grupa zębów długo będzie służyła pacjentowi, oczywiście przy dużej dbałości o higienę.

Ortodoncja do chirurgii szczękowej

ortodoncja-do-chirurgii-szczekowej-300×200

W rzadkich przypadkach kości twarzy pacjenta zbudowane są nieprawidłowo i powodują zaburzenia estetyki, np. progenia, czyli zbyt duża żuchwa. Takich pacjentów leczy najpierw ortodonta, z zastosowaniem aparatów stałych, a następnie chirurg szczękowy, który w warunkach szpitalnych wykonuje operację korygującą wielkość kości.

Aparaty ruchome

aparaty-ruchome-300×200

Aparaty ruchome są to aparaty samodzielnie wkładane i wyjmowane przez pacjenta. Mają zastosowanie w wieku 5-12 lat, czyli wtedy, kiedy dziecko jeszcze rośnie.

Zależnie od leczonej wady, mają różną budowę akrylowego korpusu i różne elementy składowe (śruby, klamry z drutu, sprężyny, łuki). Ponieważ są wykonywane indywidualnie dla każdego pacjenta, dziecko może sobie wybrać ulubiony kolor.

Okres leczenia zależy od wady zgryzu i od czasu, jaki aparat jest każdego dnia w ustach. Powinien być noszony nie tylko do snu, ale też 6-8 godzin w ciągu dnia. 

Aparaty te są skuteczne, o ile zostaną zastosowane w odpowiednim momencie wzrostu, ich konstrukcja będzie odpowiednia do leczonego przypadku, a pacjent będzie sumiennie przestrzegał zaleceń lekarza.

Pamiętać jednak należy, że nie służą one do idealnego ustawienia zębów, ale do zharmonizowania podstaw kostnych, pracy mięśni i stawów skroniowych. Dzięki temu pacjent ma korzystniejsze rysy twarzy, a ostateczne ustawienie zębów jest możliwe aparatem stałym po zakończeniu wzrostu.
Czasem stosuje się je w walce ze szkodliwymi nawykami (np. ssanie palca).

Ruchome aparaty silikonowe

ruchome-aparaty-silikonowe-300×168

Tak jak aparaty samoligaturujące są przełomem w ortodoncji stałej, tak aparaty silikonowe wypierają aparaty ruchome wykonane z akrylu.
Można je stosować już od 3 roku życia (choć bardzo rzadko istnieje taka konieczność) do końca wymiany uzębienia mlecznego.

Stosowanie ich w okresie wzrostu dziecka i rozwoju szczęk wspomaga prawidłowe ukształtowanie nie tylko luków zębowych, ale i podniebienia a tym samym pomaga zwalczać nawykowe oddychanie przez usta i związane z tym problemy laryngologiczne. Aparat pomocny jest także w eliminacji pozostałych nawyków niekorzystnie wpływających na zgryz.

Aparaty tego typu są lubiane nie tylko przez dzieci, ale i przez rodziców. Dzięki swej elastyczności ulegają „samoaktywacji”, wizyty kontrolne u ortodonty odbywają się więc tylko dwa razy w roku. Nie ma też problemów z drażnieniem czy uwieraniem tkanek miękkich.

Przygotowanie do leczenia aparatem stałym

przygotowanie-do-leczenia-aparatem-stalym-199×300

Przed założeniem aparatu pacjent jest diagnozowany. Wykonywane są specjalne zdjęcia rentgenowskie, zdjęcia fotograficzne oraz modele gipsowe zębów, które są następnie analizowane przez ortodontę. Diagnoza stanowi podstawę planu leczenia.

Na kolejnej wizycie, która ma miejsce  już po opracowaniu wyników badań przez lekarza, przedstawiany jest pacjentowi plan leczenia. Pacjent zadaje pytania jeśli jakiś element planu jest niejasny czy niezrozumiały a lekarz po dokładnej analizie przypadku może na nie odpowiadać z pełną odpowiedzialnością. Pacjentowi przedstawiany jest kosztorys i wspólnie z lekarzem podejmowana jest decyzja o wyborze aparatu. Aparat dobierany jest przede wszystkim do rodzaju istniejącej wady, dopiero potem brane są pod uwagę inne okoliczności.

Plan leczenia jest aktualny ok. 6 miesięcy. Do czasu założenia aparatu pacjent musi wykonać wszelkie zabiegi przygotowawcze oraz wyczyścić zęby u higienistki.

Elementy aparatu stałego

elementy-aparatu-stalego-300×225

Zasadnicze elementy aparatu, zamki ortodontyczne, rurki, rzadziej pierścienie mocowane są przez ortodontę na zębach za pomocą specjalnego kleju i pozostają w jamie ustnej w niezmienionej pozycji przez cały okres leczenia. Zakładanie aparatu jest całkowicie bezbolesne.

Do zamków dołączany jest w różny sposób, zależnie od typu aparatu, „drut”. Jest to łuk ortodontyczny, który generuje stałą, ciągłą i bardzo małą siłę. Dzięki tej sile zęby przesuwają się stopniowo w zaplanowanym kierunku. Konstrukcję taką uzupełniają różnego rodzaju sprężynki, łańcuszki elastyczne i szereg innych. Elementy te są aktywowane lub zmieniane co kilka tygodni. Częstotliwość wizyt jest uzależniona od typu aparatu oraz etapu leczenia.

W niektórych wadach, oprócz zamków, niezbędne są różnego rodzaju dodatkowe aparaty na podniebienie, pod język lub wyciągi zewnątrzustne.

Może też być konieczne zastosowanie mikroimplantów wspomagających pracę aparatu stałego i usuwanych po zakończeniu leczenia. 

Leczenie tą metodą wymaga dobrej higieny i współpracy z lekarzem.
Nosząc aparat można leczyć zęby i regularnie korzystać z profesjonalnego czyszczenia zębów w gabinecie oraz fluoryzacji.

Aparaty stałe klasyczne

aparaty-stale-klasyczne-300×129

Aparaty stałe klasyczne, ligaturowe, są to aparaty najczęściej stosowane i bardzo skuteczne w leczeniu wad zgryzu u dzieci, młodzieży jak i dorosłych. Stosuje się je jako samodzielne leczenie lub element leczenia kompleksowego (wspomaganie protetyki czy leczenia chorób przyzębia).

Pacjent może zdecydować się na aparat klasyczny z metalowymi zamkami lub na wersję estetyczną z zamkami porcelanowymi lub szafirowymi. Na życzenie pacjenta zamki metalowe mogą być nie tylko w kolorze srebrnym, ale i złotym. W każdym z przypadków możliwe jest comiesięczne „upiększenie” aparatu kolorowymi „gumeczkami”, które utrzymują łuk ortodontyczny w zamkach.

Warto pamiętać, że wiek nie jest przeszkodą w leczeniu aparatem stałym.
Przeciwwskazaniem jest zła higiena, zły stan zębów i przyzębia. Są to jednak przeszkody, które można pokonać przy współudziale stomatologa i pacjenta.

Aparaty stałe samoligaturujące

W klasycznych stałych aparatach ligaturowych łuk ortodontyczny w zamkach aparatu utrzymują „gumeczki” lub cienkie druciki, zwane ligaturami. Aparaty samoligaturujące mają wbudowany w zamek specjalny uchwyt, ligatury są więc zbędne.

Różnica między aparatem ligaturowym a samoligaturującym polega na różnicy w tarciu, jakie powstaje między łukiem z zamkami. Dzięki temu uzyskuje się różne efekty leczenia. Rodzaj aparatu jest rekomendowany przez ortodontę na podstawie diagnozy. Błędne jest myślenie, że bardziej nowoczesny aparat będzie lepszy w każdym przypadku.

Do nowoczesnych aparatów samoligaturujących stosowanych w naszej praktyce należy system Damona oraz indywidualnie projektowane i wykonywane aparaty metodą Insignia.

Damon system

damon-system-300×200

Rozwój technologii ortodontycznych zmierza w kierunku skonstruowania aparatu działającego na zęby z bardzo małą, ale ciągłą siłą. Dzięki temu uzyskuje się najbardziej naturalne i fizjologiczne przesunięcia. Obecnie obok aparatów stałych klasycznych, stosowanych w dalszym ciągu z ogromnym powodzeniem, ortodonci mają oręż w postaci nowoczesnych aparatów samoligaturujących. W naszej klinice stosowany jest min najdoskonalszy z nich, system Damona.

System ma wiele zalet:

  • Czas leczenia w danym przypadku jest krótszy w stosunku leczenia stałym aparatem klasycznym.
  • Wizyty kontrolne odbywają się znacznie rzadziej.
  • Aparat odznacza się dużym komfortem użytkowania, nie ma elementów drapiących czy drażniących śluzówkę, dolegliwości bólowe są niewielkie lub wcale nie występują.
  • Stosuje się mniej elementów dodatkowych, co znacznie poprawia możliwość utrzymania dobrej higieny.
  • U wielu pacjentów nie trzeba stosować grubołukowych aparatów na podniebienie.
  • Część z pacjentów może uniknąć usuwania zębów dzięki zastosowaniu mechaniki Damona.
  • Ogromną korzyścią o ile nie największą, z zastosowania tej techniki jest pełniejszy uśmiech i związane z tym bardzo korzystne zmiany w estetyce twarzy.

Insignia

Insignia jest aparatem samoligaturującym i posiada wszelkie zalety systemu Damona.

Dodatkową korzyścią jest indywidualizacja zamków, które są produkowane na zęby konkretnego pacjenta. Ponadto lekarz przeprowadza symulację leczenia z użyciem specjalnej aplikacji w komputerze. Na tej podstawie produkowane są też indywidualnie dopasowane łuki.

O możliwości zastosowania tego typu aparatu decyduje lekarz.

Lekarz musi uzyskać certyfikat by móc pracować tą metodą.

Aparaty estetyczne

Wielu pacjentów dorosłych wybiera leczenie ortodontyczne z zastosowaniem zamków w kolorze zęba wykonanych z porcelany lub przezroczystych z kryształu.

Taki aparat jest bardzo mało zauważalny w zwykłych kontaktach międzyludzkich, choć widoczny z bliska. Mimo estetycznych zamków stosuje się bowiem metalowe pierścienie, rurki i łuki.

Ostateczną decyzję czy można w danym przypadku zastosować aparat estetyczny, podejmuje ortodonta po wykonaniu badań i dyskusji z pacjentem.
Niektórzy pacjenci decydują się na aparat estetyczny na górne zęby i metalowy na dolne.

W naszym gabinecie stosujemy zamki najwyższej jakości Clarity® i Radiance®.

Aparaty estetyczne

Retencja

retencja-300×200

Kiedy leczenie ortodontyczne jest zakończone, tzn. uzyskaliśmy planowaną pozycję zębów gwarantującą prawidłowy zgryz, pacjent dostaje do użytku aparaty retencyjne (tzw. retainery). Aparaty retencyjne są dwojakiego rodzaju: przytwierdzone do zębów bądź wyjmowane.

Mają one za zadanie utrzymać zęby w nowej pozycji ponieważ po zdjęciu aparatów stałych istnieje ogromna tendencja do przesuwania się zębów z powrotem. Należy bezwzględnie stosować się do zaleceń swojego ortodonty odnośnie czasu noszenia retainerów, by efekt leczenia był stabilny.

Pamiętać też należy, że zęby wędrują przez całe życie, a z wiekiem stają się bardziej stłoczone i jest to naturalny proces.

Jakie są rodzaje reteinerów?

jakie-sa-rodzaje-reteinerow-300×199

Na górny łuk zębowy najczęściej stosuję się płytkę retencyjną. Jest to aparat ruchomy, który zarówno utrzymuje korony zębów jak i podpiera kość podniebienia i łuków zębowych. Jest to korzystne ze względu na dość gąbczastą strukturę górnej szczęki, w której świeżo ustawione korzenie mogą się łatwo przemieszczać.

W dolnym łuku, gdzie zęby tkwią między dwoma blaszkami zbitej kości , stosuje się tylko drut retencyjny mocowany na stałe do przednich zębów od strony języka. W wyjątkowych przypadkach stały reteiner jest stosowany również w górnym łuku, oprócz płytki retencyjnej.

Współpraca

wspolpraca-300×225

Sukces w ortodoncji wymaga współpracy pacjenta i ortodonty.

Nie wystarczy dobra diagnoza, plan leczenia ani profesjonalnie prowadzone leczenie przez ortodontę, jeśli pacjent ze swej strony nie będzie stosował się do zaleceń lekarza.

Dobry rezultat oraz ustawienie zębów na czas jest osiągane tylko dzięki partnerstwu między stronami.

Zalecenia do aparatu stałego

Po założeniu aparatu stałego ortodonta będzie prosił o:

  • utrzymanie zębów i aparatów we wzorowej higienie,
  • stosowanie płukanek z fluorem i ułatwiających szczotkowanie,
  • regularne wizyty u higienistki w celu zdjęcie kamienia i oczyszczenia aparatu,
  • regularne przeglądy u swojego stomatologa,
  • uwagę przy spożywaniu pokarmów twardych i włóknistych,
  • ograniczenie pokarmów lepkich, słodkich, gumy do żucia,
  • ograniczenie spożywania napojów gazowanych i kwaśnych poza głównymi posiłkami,
  • dbałość o aparat,
  • zgłaszanie się na wyznaczone wizyty,
  • realizację zaleceń odnośnie czasu i sposobu noszenia elementów ortodontycznych (wyciągi międzyszczękowe, zewnątrzustne, aparaty ruchome, retainery itd.).

Masz pytanie którego nie ma na liście? Napisz!